ههبوونی ئهم وشهدانه خنجیلانه که بریتییه له مانای چهند وشهیهک که له وتارهکاندا هاتوون، بێگومان بێسوود نییه.
(سهرچاوهی سهرهکی زۆربهی ئهم وشانه "ههنبــانه بۆرینــه"ی مامۆستا ههژاره)
...
ئهو بزه و خهنــــدهی
لهســـهر لێـــوت بوو
ئـای كه جـــــوان بوو
درۆیــه ئـهوهی دهلێ
مـۆنالیـــــزا..
له تـۆ دهچــێ...
...
دایـم دهستــم به دۆعــاێه
ئهڵێــم: خــوایه!
یاخـود ســاڵ بکهی به ســێ وهرز!
یاکــوو پهردهی ژیانی من بهیهکجــاری دابهیتـــهوه
چۆنـــکه هاوینــان پشــووهو
تۆ بۆ زانـکــــۆ نایهیتــــهوه...
ئهم هاوینـــه چۆن بزانـــم رۆژانه چی لهبهر ئهکــهی؟
پرچــت چــۆنه مۆدێـلهکهی؟
نیشتمــانه تاقهگیـــانه چـوار لاشـهکهم،
به گیــانی پڕ ژانت قهسـهم لهههر کوێ ناوی تۆ دێنن،
له هــهرجێ و ههر کات و سـاتێ له نووسراوهدا دهتخوێنن،
ئهمن بستـێ باڵا دهکــهم.
نازانم هۆنراوهی کێیه بهڵام ئهوهنده پڕ ههست بوو که له نیشتمــانی ۵،۴ دا بڵاومان کردهوه.
بیست و سێ ساڵە بۆنی خاكومرۆڤو لیتەو عارەقەكەی تۆ دەچێت بەســەرمدا و
وەڕهز نەبـووم
بیست و سێ ساڵە
چــاوەنواڕم شەوێــكی كپ،
كچ و كوڕێــكی شۆخ و شەنگ
بێنــەخوارێ و بۆ دوورگێــكی سەوز هەڵمــگرن
نەهـاتیت و گلـەیشم لێنــەكردی
تۆش پێــم دەڵێیت…
خـۆفرۆش و خیانەتــكارم
…
بهشێک له قهسیدهی نیشتــمان هۆنراوهی بهختیــار عهلی که له یهکهمین نیشتمــاندا بڵاوکرایهوه...
تاڵـه قــژی کچـێـــکی جــــوان
لهسهر شــانم بهجێ مــابـــوو،
لـه دواییــدا تاڵـــه قــژهم
کــرد به پهتی دیــلانێ بـــۆ
ههڵبــهستێــکی پێنــج شــهش ســاڵم.
دنـــکه زیخێــکی کـوردستــــان،
لهکــهیــهوه؟ چـــۆن؟ نــــازانم!
پهڕیبـــووه سووچی گیرفــانی چاکهتێـــکم،
ئهمـڕۆ ڕێــکهوت دۆزیـمـــهوه؛
دهرم هێنــا و
ماچـــم کـــــرد و
کــردم به بهردی کهعبـهی گشت
شیـــعرهکانم!
با پیشرفتهای محسوس پزشکی شاید انتظار بجایی است که عمر طبیعی انسانها بالاتر برود و میانگین سنی جامعه رو به فزونی نهد. اما با رفع یک کاستی از زندگی بشری دری دیگر از مشکلات بهرویش باز میشود. مثلا امروزه سوانح رانندگی به بخش لاینفک زندگی روزانهی ما مبدل گشتهاند. هر روز از لابهلای صفحات بخش حوادث جراید و روزنامهها از وقوع حادثهای در یکی از جادههای کشور و قربانی شدن عدهای از هموطنان، مطالبی را میخوانیم. گذشته از بیدقتی رانندگان، بهعنوان عامل اصلی و پایین بودن فرهنگ جامعه در این مورد، وضعیت نامطمئن جادهها و خودروها نیز بهحدی تعیین کنندهاند که هر آن این احتمال را باید بدهیم که همین امروز و فرداست خود نیز قربانی یکی از این حوادث شویم. اما قربانی هرکه باشد، آدمی ناخودآگاه از شنیدن این اخبار متاثر خواهد شد. وقتی حادثه سراغت را گرفت نخواهد پرسید که از کدام قشر و طبقهی جامعه هستی؟ هیچ کس در امان نیست. حتی شعرا و ادیبان...
متاسفانه طی حوادثی بسیار ناگوار در دهههای اخیر زخمهایی بر پیکرهی ادبیات معاصر ما فرود آمدهاند که بهراستی جبرانناپذیراند. بهواقع اگر این اتفاقات رخ نمیدادند آیندهای بسیار روشنتر در انتظار ادب معاصر این دیار بود. من باب مثال مواردی از این وقایع دردناک را ذکر خواهیم کرد:
تۆ بڵێــی چهنــده لێــک دوور بن