به بهشــداری هونهرمهندان و مۆسیــقارانی کورد:
کۆڕی لێکۆڵینــهوهیی مۆسیقــای کوردی و
کۆنسێرتی مامۆستـا عهزیز شـاڕۆخ له زانستگــای کوردستان
وشـهدانی تایبهت به بیسۆکی موبایل، درووستکراوهی کۆمهڵێک له خوێنـدکارانی زانستگای کوردستان:
« واو » پردێـــکی پهیوهندییـــــه!
نێوانمــانی کردووه به گوڵجــاڕی تاســهو ئـارهزوو!
واو پردی ئهڤیــنه؛
من لهم بهریــهوه،
تۆ لهو بهریــــهوه
بێپشوو گــۆرانی دهچڕین.
گۆرانی دهچــڕین بۆ
له ژێر ئهم پردهشـــدا، رووباری ئـاوی ژیــــان خـوڕهی دێ!
شـهوانیش ئهستێــره باڵدارین
بهسهریا ههڵدهفــــڕین...
مـههاباد قـهرهداغی
ملوانکهیهکی شێت ئهیوت:
دیاره بهدزی شهرهفهوه؛
ئهگهر پیاو سکی له ژن پڕ بوایه،
ژمارهی دانیشتووانی ئهم دنیایه
سێ ئهوهندهی ئێستا ئهبوون!
ئهم وتاره له گۆڤاری "نیشتمــان" گۆڤاری خوێندکارانی زانستگای کوردستان ژماره (۸،۹)دا بڵاوکرایهوه، پێم جوان بوو لێرهشدا دووپاتی کهمهوه.
عجب صبری خــدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
همان يك لحظهی اول،
كه اول ظلم را میديدم از مخلوق بیوجدان
جهان را با همه زيبايی و زشتی
به روی يكديگر ويرانه میكردم ...
عجب صبری خدا دارد..
اگر من جای او بودم؛
چرا من جای او باشم؟!
همين بهتر كه او خود جای خود بنشسته و
تاب تماشای تمام زشتكاریهای اين مخلوق را دارد...
عجب صبری خدا دارد!
معمایِ واو
هی واوِ بیدليل!به من بگو
در اين هوای تاريک،
همدستِ کدام جملهی مجبور به سايه خواهی خزيد؟
وقتی که پايانِ زيباترين جملهها
همين حضورِ يک نقطهی نارواست،
معلوم است که تاريکی
تنها تاوانِ نوشتنِ ترانههای ماست.
اينجا حتی حروفِ ربط
از تجمعِ کلماتِ آسوده میترسند،
حروف
از ربطِ اين واژه به آن واژه میترسند.
واو!
هی واوِ بیدليل!
آگاه و برحذر باش،
فردا باز عدهی ديگری میآيند
و از لعنتِ لغتهای تازه سخن میگويند.
میگويند که خداوند
از آفرينشِ غمانگيزِ آدمی
پشيمان است.
يک خط فاصله بگذار
ترانهات را شبيه من تمام کن:
حُروف، کَلَمات، و کاف، و لام، و مات!
اما تو ...!
تو ... واوِ بیدليل!
به همسرت بگو فردا با وثيقه بيايد.
سیــد علی صـالحی
ئهوهی شوێنــه به ســامانت غــهنی بوو
فهقهت ســهقز له بهشــدا بێبـــهری بوو
...
"شاری یازده ئهستێره"، له هۆنراوهکانی مامۆستای تازه کۆچکردوو، خوالێخۆشبــوو مامۆستا "حهســهن سهلاح سـۆران"ه.
تۆ بڵێــی چهنــده لێــک دوور بن